Marlin BurkunkSuske en Wiske. Door zijn vorm — lekker plaatjes kijken en af en toe een zin lezen — is de maatschappijkritiek van Willy Vandersteen goed blijven hangen. Mijn gehele jeugd heb ik ze verslonden.
De Poenschepper (1976): zakenlui worden verblind door bergen poen en verkopen hun ziel aan de duivel. Een machine die berekeningen doet en deals sluit. Lambik verandert in een willoos verlengstuk van die machine. Zijn levensenergie wordt verbruikt. Het personeel is vervangen door robots.
Vandersteens visie op de invloed van de computer in het handelsleven is profetisch — hij tekende dit in 1966. Een stripboek is geen literatuur, zei mijn leraar Nederlands. Ik mocht De Poenschepper niet voor Nederlands lezen. Eeuwig zonde.
Stripverhalen zijn morele technologieën. De Poenschepper werd als spannend verhaal gelezen, maar legde ondertussen economische moraal vast. Vandersteen tekende in 1966 iets dat pas decennia later volledig benoembaar werd.
