‘Cheese & Onion’ en ‘Salt & Vinagar’ chips uit Yorkshire (1978)

Bekijk de Geheugen Groeve met verzamelde objecten, herinneringen, lokaties, citaten uit mijn bovenkamer

Alsof iemand per ongeluk een fles schoonmaakmiddel over de aardappelen had laten vallen. Ik vond de smaak smerig en heerlijk tegelijk. Het groene zakje met ‘Cheese & Onion’ smaakte beter. Of was het nu blauw?

Rare jongens, die Britten

De vakantie begon pas echt wanneer we in Engeland een Woolworths binnenliepen.Dat was ergens in Yorkshire, halverwege de jaren zeventig. Wij kampeerden. Mijn ouders hielden van kamperen. Ik niet. Althans niet in Engeland. Ik hield wel van Woolworths. Een soort Britse HEMA. Het waren geen bijzondere winkels. Integendeel. Maar voor een Nederlandse jongen was alles er vreemd. De verpakkingen. De kleuren. De geuren. Zelfs de mensen leken anders te lopen.
Mijn eerste bestemming was altijd het chipsrek. Daar lagen de groene zakjes. Cheese & Onion. Kaas en ui. Het klonk onwaarschijnlijk. In Nederland had je chips die naar aardappel smaakten, of naar paprika als men heel avontuurlijk wilde doen. Maar kaas en ui?
Nog vreemder waren de blauwe zakjes met Salt & Vinegar. Azijn. Alsof iemand per ongeluk een fles schoonmaakmiddel over de aardappelen had laten vallen. Ik vond het tegelijk afschuwelijk en heerlijk.
Terwijl ik voor het chipsrek stond, speelde zich elders in de winkel een vast ritueel af. Mijn vader was mijn moeder kwijt. Dat gebeurde altijd. Dan klonk ergens tussen de huishoudelijke artikelen en de speelgoedafdeling zijn stem.
‘Hannie!’
Even stilte.
‘Hannie!’
Nog iets harder.
‘Hannie!’
Ik kromp ineen van plaatsvervangende schaamte. Niet alleen omdat mijn vader zo hard riep, maar vooral omdat het voor Engelse oren klonk alsof hij iets heel anders riep. ‘Hannie’ klonk voor een Brit ongeveer als Honey. Liefje. Schat.
Ik stel me voor dat het winkelpersoneel elkaar glimlachend moet hebben aangekeken. Daar had je die Nederlandse vakantieganger weer die midden in Woolworths zijn vrouw kwijt was en luidkeels ‘Liefje!’ door de zaak riep.
Als kind vond ik het verschrikkelijk. Mijn vader was toch geen verliefde puber? Hij was een vader. Vaders hoorden praktische dingen te doen. De tent opzetten. Kaart lezen. De auto starten als hij niet wilde starten. Niet hun vrouw liefkozend door een supermarkt roepen.
Tegenwoordig zie ik vooral een andere scène.
Een tent op een camping in Yorkshire. Regen die ratelt op het tentdoek. Een onbekend land. Een zoon die ontdekt dat chips naar kaas, ui of zelfs azijn kunnen smaken. En ergens tussen de schappen van Woolworths een stem die op zoek is naar iemand. Van de Cheese & Onion herinner ik me nog iets van de smaak. Van de Salt & Vinegar vooral de verbazing.
Maar het sterkst hoor ik nog steeds die stem.
‘Hannie!’ De chips zijn allang gemeengoed geworden in Nederland. De Woolworths is failliet.
Maar soms hoor ik in gedachten een vertrouwde stem door een Engelse supermarkt roepen:

‘Hannie!’