adminvoorstudie
(1) De Marlin – het geheel der -ikken
Spreekt voor zichzelf. Dat ben ik dus. Het is het geheel aan innerlijke stemmen. Gevisualiseerd door een zeilvis waarnaar ik door mijn ouders ben vernoemd. Onlangs als intentie op mijn rechterarm getatoeëerd. Geen grotere omarming van mijn intentie denkbaar dan het in je huid te krassen. Hij zit er voor altijd.
(2) De kievit (mijn zorgende ‘ik’ Kuifje)
Dit is een kievit die in de weide op de achtergrond nestelt en druk is met zorgen en opvoeden. Ik vind het een bijzonder dier. Vooral zijn manier van vliegen en zijn energie is indrukwekkend. Altijd maar bezig met zorgen. Dit deel van mij zelf staat al weer wat verder van mij af want ik heb een leeg nest. Desondanks is deze ‘ik’ natuurlijk diep in het ruim van mijn schip nog aanwezig. Ik hou van deze rol omdat ik het idee heb dat dit één van de weinige delen is waarin ik echt goed was.
Deze schets is met houtskoolpotlood gemaakt, gebaseerd op een voorbeeld van het web. Nu gebruik ik meer grijstinten. Bij mijn tekenjuf Nynke ga ik verder oefenen met houtskool en verschillende stijlen onder de knie krijgen. Ik twijfel of ik nu bij het tekenen een foto moet natekenen of al een tekening. Dat laatste is veel makkelijker want je kan de effecten (schaduwen etc) kopiëren.
(3) De kikker (Berend Blaaskaak die zich ongevraagd groter maakt dan hij zelf is)
Achtergrond van deze schoolplaat van een Hollandse sloot en haar bewoners
De inspiratie voor mijn compositie vormt een schoolplaat van M. A. Koekoek uit 1931: “In sloot en plas”. Een bekend beeld dat generaties schoolgaande kinderen sindsdien een idee heeft gegeven van de Hollandse natuur. Het staat voor mij ook symbool voor het kennis opdoen via een beeld.
De inspiratie voor de inhoud van de tekening van de sloot haalde ik uit de ideeën van Hal en Sidra Stone. De Voice Dialogue-methode is een psychologische techniek waarbij je bewust in gesprek gaat met verschillende “subpersonen” of stemmen in jezelf — zoals de perfectionist, het innerlijke kind of de criticus — om meer zelfinzicht en innerlijke balans te krijgen. Deze innerlijke stemmen een naam geven en een dierenlichaam leerde ik bij een workshop ‘Voice Dialogue’ van de schrijver Francine Oomen en beeld kunstenares Nynke Kuipers.
Zij hanteren een hele leuke metafoor en werkwijze: zij zien het zelf als een onderzeeboot die vol zit met een innerlijke bemanning (subpersoonlijkheden) die met zijn allen de koers bepalen. Door een gesprek aan te gaan met al die delen van jezelf krijg je meer inzicht in de rol die subs spelen in het ruim van het schip. Wie aan het roer staat en wie soms het roer kaapt. Als je als kapitein meer inzicht hebt in het karakter van je bemanning kun je beter leiding geven. Tijdens de cursusdag ga je ook één van die subs een naam geven en tekenen. Dat inspireerde mij de grote tekening in dit project geeft al die subs in de vorm van dieren een plaats ‘in sloot en plas’, zogezegd.
Als Marlin voel ik me thuis in een Hollandse sloot, tussen riet en een waterhoen. In die setting wil ik nog altijd na school of werk spelen, alleen of met anderen, zonder oordeel. Ik wil het water ruiken, een rietsigaar afsnijden en opsteken en spelenderwijs iets ontdekken en leren over de wereld. Het maakt me gelukkig en ik hoor een stem in mij zeggen: ‘dit is niet egoistisch want als jij gelukkig bent heeft de rest daar het meeste aan’.
Vooral die innerlijke stemmen
In maart 2026 ontving ik een inkan (stempelafdruk) van mijn zenleraar Arthur in mijn schetsboek, na het uitspreken van mijn intentie voor mijn zen-klas. Geheel tegen mijn natuur in, al mijn innerlijke stemmen riepen in koor: NIET DOEN!, vond ik het dit jaar belangrijk om zo’n intentie uit te spreken voor een groep mensen. Omdat ik het idee heb dat er na mijn endocarditus in 2024 een nieuwe fase is ontstaan in mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik voel ruimte en noodzaak om een levensintentie toe te laten, als richtingwijzer: heel globaal de richting bepalen waar ik in deze nieuwe fase naar toe kan gaan. Niet als vastomlijnd en beperkend doel maar meer als een richting die het meest behulpzaam is.
Niet als een keihard en onhaalbaar doel of ideaal maar meer als een richting, een innerlijk kompas zogezegd. Laat ik het noemen: mijn intentie-tektsje (ONBEKOMMERD, SPELENDERWIJS) werkt als een richtingswijzer die ongeveer aangeeft dat ik nog op de goede weg zit.
Deze tekening van mijn situatie in 2026 is een oefening met meerdere lagen. Mijn grootste verwachting is begrijpen wie je bent. Begrijpen waar je vandaan komt. Begrijpen waar je naar toe gaat. Waarom reageer ik in een bepaalde situatie zus en zo? Waarom vind ik een boterham met hagelslag en oude kaas lekker? Dat heeft allemaal te maken met een bepaald zelf. Met Marlin.
Tegelijk klinkt er direct in mijn hoofd een stemmetje dat zegt: ‘Hou toch op, puber. Weet je dat nou nog niet? Wat ben je toch een onzekere, slappe lul. Hou hier mee op!’. Ook zie ik een grote zaal voor mij met bekenden en onbekenden. Ik sta op het podium, in de spotlights die allemaal boos zijn opgestaan en schreeuwen: ‘OPLICHTER. JE BENT JEZELF NIET! JE KAN HELEMAAL NIKS. Ze gooien rotte tomaten. Ik druip af.
Idealen en overtuigingen hoe je je leven wilt inrichten zijn iets van jezelf. Ze ontstaan. Het is onduidelijk of ze kloppen. Of ze tot iets leiden. Aan de andere kant: heb je ze niet dan gaat het leven ook voorbij. Je doet maar wat. Dan kan ook. Toch wil je als kind en later als volwassene een bepaalde richting. Eerst zijn er je ouders. Zij leren je lopen en praten. Dan zijn er, als je geluk hebt, broertjes en zusjes die je in je direct nabijheid moet dulden. Door te leven heb ik altijd zeer kritisch benaderd. voel ik als een intrinsieke motivatie. Je moet ze voorleven. Practice what you preach, hoor ik heel dringend in mijn hoofd iemand zeggen.
Mijn kritische ik, als een kauwtje met een lamme vleugel, probeert me soms te stoppen. Ook nu, terwijl ik dit schrijf, is het er. Het lacht om de onzin in deze tekst en tekening. ‘Waarom spelen in die stinksloot,’ fluistert het. En: ‘jongen, dit gaat alleen over jezelf: ego-tripper!’
Maar ik verwelkom die demonen. Ik geef ze een plek als toeschouwer op de tekening. Soms spelen ze mee. Ik heb mededogen met dat kauwtje. Ik begrijp dat je met een lamme vleugel jaloers bent op zo’n speelse Marlin. Dat zou ik ook zijn.
Op de tekening is een rode inkan (印鑑) te zien, vlakbij mijn snuit. Dat is de stempel die op dit ritueel van het uitspreken van je intentie volgt. Het bevat twee Chinese karakters, verticaal gestapeld.
Ik gaf de tekening aan Claude om de tekens te ontcijferen. Hij komt terug met deze verklaring:
釋延 (uitgesproken: Shaku En in Japans, of Shì Yán in Chinees)
- 釋 (Shaku/Shì) — dit is de boeddhistische familienaam, afgeleid van Śākyamuni (de Boeddha). Veel Zen-meesters dragen deze naam als aanduiding van hun lijn.
- 延 (En/Yán) — betekent “uitbreiden”, “voortduren”, “verlengen”.
Dit is waarschijnlijk de dharmanaam van mijn zenmeester Arthur Nieuwendijk: Shaku En — wat zoiets betekent als “hij die de Boeddha-leer voortzet.”
Arthur zei laatst:
Wees degene aan wie je zelf een voorbeeld zou willen nemen. Niet perfect, maar zorgvuldig in hoe je omgaat met fouten. Wat anderen raakt, is niet dat je geen fouten maakt, maar hoe je ermee omgaat. Die wijsheid vond ik bijzonder. Arthur breidt de Boeddha-leer uit en eert zijn inkan daarmee. Nomen est Oomen.
